Feliz Navidad

Feliz Navidad

Kora

Na estradzie występuje już 35 lat i wciąż zjednuje sobie nowych fanów. Nic w tym dziwnego. W końcu zaskakuje oraz zachwyca charyzmą, świetnym głosem, a przede wszystkim niepokornym i zawsze młodym rockowym duchem.

Kora! Ola! Ola!

Autorem artykułu jest Li Li

Kora to ikona polskiej muzyki rockowej, a teraz sprawdza się w nowej roli – jurora. W skrócie można o niej powiedzieć, iż jest pierwsza damą polskiego rocka, tekściarka, niezwykła kobieta, a także od niedawna jurorka muzycznego show.

Niedawno została również odznaczona przez prezydenta za swoje zasługi Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Gwiazda zadebiutowała w 1976 wraz z zespołem Maanam. Na estradzie występuje już 35 lat i wciąż zjednuje sobie nowych fanów. Nic w tym dziwnego. W końcu zaskakuje oraz zachwyca charyzmą, świetnym głosem, a przede wszystkim niepokornym i zawsze młodym rockowym duchem. Piosenkarka sama się sobie dziwi, że, aż tak udało się jej zrealizować jako artystce.

Pomimo, iż wszystko okupowała ciężką pracą, błądzeniem, falowaniem czy spadaniem, to z łatwością można zauważyć, iż na jej trakcie słońce świeciło wyjątkowo często. Artystka wraz z zespołem występowała, aż do 2008 roku, później zaczęła koncertować pod własną marką. Wydała, aż cztery solowe albumy, a w tym roku jeszcze ma ukazać się kolejny solowy krążek. Tymczasem możemy oglądać ją w programie muzycznym, gdzie występuje jako znająca się na rzeczy jurorka. Jak sama przyznaje miała ogromne opory kiedy zaproponowano jej tego typu angaż. Jednakże cel uświęca środki. Zapragnęła okrywać talent wśród Polaków i skusiła się. Teraz nie tylko program, ale ona sama robi furorę. Jest tak nieprzewidywalną postacią, że nikt nie jest w stanie odgadnąć co będzie się działo. Jaki styl przyjmie danego wieczoru. Z pewnością zaskoczy wszystkich niebanalną stylizacją. Czy wybierze suknie wieczorowe czy garnitur męski? Nikt tego nie wie. Pewne jest, że zabierze swojego pieska o wdzięcznym imieniu Ramonka.

---

Jeżeli interesuje Cie życie gwiazd poczytaj o nich na Ploteczkowo!

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

taniec

Taniec może pełnić również funkcje terapeutyczne, mowa tu o choreoterapii. Znamy też przejawy zastosowania wielu elementów tanecznych w sporcie, jak ma to miejsce np. w łyżwiarstwie figurowym, gimnastyce artystycznej czy pływaniu synchronicznym.

Czym jest taniec?

Autorem artykułu jest Akademia Ruchu

Taniec towarzyszył ludzkości od zarania dziejów. Prawdopodonie jego początki były ściśle związane z sakralnym aspektem życia naszych odległych przodków. Być może cała historia zaczęła się od tego, że pewien szaman chciał wyrazić swoją radość i wdzięczność bogom za deszcz zesłany po okresie długiej suszy?

Czym jest taniec?

Definiować można go na wiele sposobów. Ściśle rzecz biorąc, taniec jest systemem ruchów, transformacją naszych naturalnych sposobów wyrażania się za pomocą mowy ciała. Powstaje pod wpływem silnych bodźców emocjonalnych, często wywołanych i skojarzonych z muzyką. Formy taneczne noszą określone nazwy i są przejawem kultury określonych grup etnicznych czy środowisk. Wyobrażenie każdego z nas o tańcujesz inne, choć rodzi dość czytelne skojarzenia i mimo, że nie potrafimy ich opisać za pomocą fachowej terminologii, wystarczy, że sami choć jeden raz tańczyliśmy.

Jeden z podstawowych podziałów wprowadzonych przez socjologię mówi o istnieniu dwóch rodzajów czynności wykonywanych przez ludzi. Chodzi tu o aktywności przyrodzone i kulturalne. Niewątpliwie taniec możemy zaliczyć do drugiej z tych kategorii.

Kolejna systematyka wyróżnia trzy odmienne sfery działalności ludzkiej, takie jak religia, rozrywka i sztuka. Taniec w każdej z tych domen pełnił inną funkcję. Trans religijny wywołany tańcem i towarzyszącym mu monotonnym rytmem wybijanym przez szamana, zabawa na dyskotece czy inscenizacja baletowa - to za każdym razem taniec, jakże jednak różny w formie.

Taniec może pełnić również funkcje terapeutyczne, mowa tu o choreoterapii. Znamy też przejawy zastosowania wielu elementów tanecznych w sporcie, jak ma to miejsce np. w łyżwiarstwie figurowym, gimnastyce artystycznej czy pływaniu synchronicznym.

Tak czy inaczej kluczowym elementem tańca jest ruch. Może on być dostojny lub gwałtowny, szarpany lub posuwisty, szybki lub wolny - w zależności od tego, co dana choreografia czy pojedyncza forma mają wyrażać. Najważniejsze jest jednak, by nie był to ruch przypadkowy. Powinien mu być przyporządkowany konkretny cel. Równie istotny jest towarzyszący mu rytm.

Za pomocą tańca możemy komunikować się z otoczeniem w sposób najbardziej bezpośredni, bo niewerbalny. Uzewnętrzniając własne stany emocjonalnepartnerowi czy publiczności, możemy wyrażać treści o zasadniczym dla nas znaczeniu, których w innych okolicznościach nie byłoby łatwo nam przekazać.

Dlatego taniec w tej czy innej formie towarzyszył wszystkim kulturom znanym na przestrzeni wieków. Jak wyglądały te najstarsze formy tańca możemy się tylko domyślać. Nie ostały się pisemne świadectwa z nimi związane. W kulturze europejskiej najwcześniejsze zapiski związane z tym tematem pochodzą z Iliady Homera, gdzie autor ten sportretował grecka choreę, formę tańca wykonywaną w kole, przy akompaniamencie śpiewu. Z kolei Stary Testament przywołuje opis tańczącego przed Arką Przymierza Króla Dawida.

Współcześnie taniec towarzyski wrocław upowszechnił się i nabrał charakteru głównie rozrywkowego. Szkoły tańca otwierają przednimi swoje podwoje, stwarzając niemal nieograniczone możliwości jeśli chodzi o dobór takiej formy tanecznej, jaka najbardziej odpowiada naszemu temperamentowi.

---
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Alfons Mucha

W 1910 roku rozpoczął tworzenie dzieła swojego życia - cyklu „Epopeja słowiańska", który miał prezentować najważniejsze wydarzenia z dziejów Słowian. Aby zbadać prawdę historyczną o malowanych wydarzeniach, podróżował do Rosji, Polski, Serbii i Bułgarii.

Historia sztuki: Alfons Mucha

Autorem artykułu jest Marta.M

Większość z nas kojarzy Alfonsa Muchę, czeskiego malarza i grafika, z dekoracyjnych secesyjnych płócien przedstawiających kobiety otoczone roślinami i różnymi wzorami. To skojarzenie trafne, ale niepełne.

Mucha urodził się 24 lipca 1860 w Iwanczycach koło Brna jako syn urzędnika sądowego. Dość wcześnie odkrył swoje zamiłowanie do sztuki i bezskutecznie usiłował dostać się na Akademię Praską. Wyjechał więc do Wiednia i zatrudnił się w pracowni zajmującej się projektowaniem dekoracji teatralnych. Wyrobiwszy sobie znajomości, dzięki mecenatowi mógł rozpocząć studia na Akademii Sztuk Pięknych. Potem przeniósł się do Paryża, gdzie nasiąknął impresjonizmem. Przez pewien czas dzielił pracownię z samym Gauginem. Przełomowe w jego karierze było zamówienie na plakat teatralny do sztuki Gismonda, które w 1895 roku przyniosło artyście sławę jednego z największych secesjonistów. Od tego czasu tworzył przede wszystkim projekty na zamówienie oraz założył szkołę malarstwa.
W 1910 roku rozpoczął tworzenie dzieła swojego życia - cyklu „Epopeja słowiańska", który miał prezentować najważniejsze wydarzenia z dziejów Słowian. Aby zbadać prawdę historyczną o malowanych wydarzeniach, podróżował do Rosji, Polski, Serbii i Bułgarii. Ostatecznie, 1 września 1928 roku podarował swoje dzieła państwu. Cykl obejmuje dwadzieścia ogromnych płócien ilustrujących wydarzenia od prehistorii aż do XIX wieku. Obecnie podziwiać można je w muzeum na zamku z Morawskim Krumlovie.
Późniejszym dziełom Muchy krytyka zarzucała anachronizm. W 1938 rozpoczął pracę nad tryptykiem „Wiek rozumu", „Wiek mądrości" i „Wiek miłości", ale nie udało mu się go ukończyć. Po wkroczeniu wojsk hitlerowskich do Pragi i przesłuchaniu przez gestapo zmarł mając 79 lat.
Wiele z jego dział było przez przyjaciół i rodzinę chronionych przed władzami komunistycznymi, co pozwoliło je zachować, ale też sprawiło, że praktycznie aż do lat 90 ubiegłego wieku Mucha był nawet samym Czechom niezbyt dobrze znany.
Jego malarstwo zmieniało się wraz z nim i jego życiem. Styl, który prezentował w początkowym, praskim okresie swojej twórczości jest właściwie utożsamiany z pojęciem Art Nouveau. Rozpocząwszy karierę wizerunkami kobiet i typowo secesyjnymi pracami z motywami dekoracyjnymi i roślinnymi, dojrzewając artystycznie coraz więcej czasu poświęcał tematom narodowym. Odrębne miejsce w jego twórczości zajmują również pastele, o mrocznym charakterze, przypominające o łączących się z pięknem lękiem, cierpieniem i rozpaczą. Mucha był również fotografem. Fotografował w naturalnym świetle, sam zdjęcia wywoływał. Rozpoczął od zdjęć modelek w swojej pracowni, a potem zaczął za pomocą fotografii uwieczniać również swoich przyjaciół i siebie.
Historia życia Muchy to też historia sztuki. Wizytę w muzeum Muchy w Pradze czy w muzeum w Morawskim Krumlovie można nie tylko uwzględnić w planach wakacyjnych wojaży, ale wręcz potraktować jako pretekst do odbycia wycieczki do Czech. Warto na własne oczy przekonać się, dlaczego uznajemy Muchę za jednego z największych, jeśli nie największego z malarzy secesyjnych.

---
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Złote Płyty

RIAA ustaliła pułap sprzedaży dla Złotej Płyty na 500.000 sztuk. Ilość sztuk jest określana sprzedażą przez sklepy muzyczne, kluby, szafy grające i wszystkie dodatkowe kanały sprzedażowe, które legalnie dystrybuują muzykę. Sprzedaż miliona sztuk zdobywa miano Platynowej Płyty, a w razie potrzeby Multi-Platynowej Płyty. W 1998 roku RIAA rozpoczęła instytucję Diamentowej Płyty przyznawanej za sprzedaż 10 milionów egzemplarzy albumu lub singla.

Skąd się biorą "Złote Płyty"?

Autorem artykułu jest Muzyczek2

Pod koniec roku 1941, Orkiestra Glenna Millera, założona przez wokalistę i saksofonistę Gordona "Tex" Benekea, wykonała piosenkę "Chattanooga Choo Choo" w filmie Sun Valley Serenade. Film przeszedł na drugi plan a piosenka stała się przebojem. W mniej niż trzy miesiące został sprzedany ponad milion płyt.

Aby nagrodzić Glenna Millera - i zwrócić uwagę na jego sukces, RCA Victor spryskało jedną z kopii "Chattanooga Choo Choo" złotym lakierem. 10 lutego 1942 roku firma zaskoczyła Millera podczas audycji na żywo „Złotą Płytą". Była to pierwsza złota płyta przyznana kiedykolwiek artyście.

Rzeczywista, uznawana obecnie za nagrodę Złota Płyta została rozpoczęta gdy RIAA (Recording Industry Association of America) zapożyczyła chwyt reklamowy i znak Złotej Płyty. Pierwsza oficjalna Złota Płyta została przyznana Perremu Como w 1958 roku za nagranie "Catch A Falling Star". Pierwszy Złoty Album zdobył Gordon McRae i obsada z Oklahomy za ich soundtrack.

RIAA ustaliła pułap sprzedaży dla Złotej Płyty na 500.000 sztuk. Ilość sztuk jest określana sprzedażą przez sklepy muzyczne, kluby, szafy grające i wszystkie dodatkowe kanały sprzedażowe, które legalnie dystrybuują muzykę. Sprzedaż miliona sztuk zdobywa miano Platynowej Płyty, a w razie potrzeby Multi-Platynowej Płyty. W 1998 roku RIAA rozpoczęła instytucję Diamentowej Płyty przyznawanej za sprzedaż 10 milionów egzemplarzy albumu lub singla.

Aby uzyskać certyfikat Złotej Płyty wytwórnia musi zwrócić się o niezależny audyt sprzedaży dla każdego tytułu. Następnie firma księgowa zatrudniona przez RIAA oblicza stosunek płyt lub albumów wysłanych do sprzedaży do tych rozprowadzanych za darmo w celach promocyjnych. Następnym etapem jest proces śledzenia sprzedaży i zwrotów magazynowych.

Pierwotnie Złote Płyty były na materiałowym tle w ramce z drewna. Mini-okładki albumu lub replika płyty umieszczane były obok certyfikacji poświęcenia. W 1985 został dodany hologram, aby zapobiec nieautoryzowanemu powielaniu Złotych Płyt.

Po tym jak hologram został wprowadzony tradycja została zmieniona, aby umożliwić firmom fonograficznych dopasowanie nagrody np. projektant Wayne Yenawine wykonał Diamentową Płytę z ołowiu.

Najlepiej sprzedający się album wszech czasów jest to The Eagles "Greatest Hits", który w latach 1971-1975 sprzedał się w ilości 26 milionów egzemplarzy. Inne albumy, które przekroczyły 20 mln sprzedanych sztuk to „Thriller" Michaela Jacksona, „The Wall" Pink Floyd, „Led Zeppelin IV" Led Zeppelin i Billy Joel „Greatest Hits".

RIAA śledzi także kariery poszczególnych artystów, co pozwala im na sprawdzenie który artysta się najlepiej sprzedaje. Obecnie nikomu nie udało się przebić The Beatles którzy sprzedali 106 milionów płyt (tylko w USA, inne kraje mają swoje własne standardy pomiaru).

---

BisMusic
GOlyzna MySpace

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl